Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Havenarts
Promotie van het woord havenarts
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Welkom op mijn website die voornamelijk in het teken van de haven, het reizen, Spaans, en de fotografie zal staa



Mijn Profiel

HenkVeldhuizen
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Zwaaien naar een oude kennis.
22 oktober 2012 22:45

Retourtje Rio
24 september 2012 18:16

De werf van Cornelis
24 september 2012 17:08

Werk in uitvoering!
14 juli 2012 18:43

Zondagsrust!
12 juli 2012 19:19




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Egberdien
29 februari 2012 18:46
_
Vandaag heb ik voor het eerst gekeken naar de door jou geplaatste foto's. Dat dreef me er toe om naar jouw profiel en weblog te gaan. Er moet me één ding van het hart en dat is: "Wat leid jij een boeiend leven". Ik hoop dat je dat nog heel lang mag doen en dat wij mee mogen genieten. Hartelijke groet van Egberdien

Hera
11 december 2011 00:42
_
Ha Henk, van harte gefeliciteerd met je verjaardag hè. Maak er maar een mooie dag van.

Els.
12 september 2011 14:33
_
Hallo Henk. Prachtig om jouw foto's te zien van de wereld Havendagen. Een mooi schouwspel al die schepen. Groetjes Els.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door barny om 17:24
_
Barny Online

Door Tympaan om 17:23
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Anna J om 17:23
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Lucia51 om 17:22
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Marc om 17:22
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Loezie om 17:20
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Tympaan om 17:20
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door wolf45 om 17:20
_
Nieuwe Hoofdfoto geplaatst





_

_
W
eblog artikel
_
• Andere artikelen

Zondagsrust!


Klik voor een vergroting               1

Verhaaltje uit het boek "Woelige baren", uit het leven van een havenarts.
Op zondag wordt bij een zeeman uit Maleisie een vorm van malaria ontdekt die naar mijn weten nooit eerder in Nederland bij mensen gezien is.
Wij kunnen met een ziekte besmet worden die eigenlijk alleen bij apen voor komt.
Boek: ISBN 9789087591052.
Voor een kleine impressie van het werk van een havenarts aan boord zie www.youtube.nl met zoekwoord: havenarts


Zondag is meestal een ontspannen dag. Het antwoordapparaat staat tot 10 uur ’s ochtends aan. Wel met de mogelijkheid om na de pieptoon een boodschap in te spreken met “vermelding van uw naam en telefoonnummer. U wordt zo spoedig mogelijk teruggebeld.”

Na het ceremonieel ontbijt met croissant en een zachtgekookt eitje hangen mijn vrouw en ik in onze kamerjassen op de bank en laten Business-Class en Buitenhof aan ons voorbijgaan.

Beiden ongewassen en ik ongeschoren, tot de telefoon gaat en er een agent of een taxibedrijf belt om een zeeman aan te melden. Dat gebeurt op zondag niet zo vaak. Het lijkt soms of ziekten ook een zondagsrust kennen. In elk geval wordt er ’s zondags minder gebeld dan in de week.

Wanneer de zeeman al onderweg blijkt te zijn naar de praktijk, wat meestal het geval is, dan schieten we snel onze kleren aan om de patiënt waardig te ontvangen. Om nog enig gevoel van vrij zijn te houden wordt het scheren achterwege gelaten. Eerlijk gezegd valt dat in de haven bij mijn zeelieden toch niet op. De meeste zieken zouden zelf wel een opfrisbeurtje kunnen gebruiken. En, als er iemand verschijnt, die naar zeep, aftershave of toiletspray ruikt, dan verdenk ik die er van het bezoek aan de dokter te willen koppelen aan een uitje naar Rotterdam of omgeving. Slim bedacht. De taxi wordt toch al door de agent betaald. Worden er medicijnen voorgeschreven, dan moet de taxi in elk geval naar de Centrale Apotheek in Spijkenisse rijden. Met enige medewerking van de taxichauffeur wordt hartje Rotterdam ook nog wel gehaald, zonder extra kosten voor de zeeman zelf.

Deze zondag onderscheidt zich niet van alle andere zondagen. Althans, zo lijkt het, tot de telefoon gaat en we een medic aan de lijn krijgen van een groot platform, dat al een aantal weken bij de werf van Keppel-Verolme ligt. Niemand in ons dorp is dat ontgaan, want de constructie torent hoog boven de omgeving uit.

De medic zit met een groot medisch probleem waar hij niet uitkomt. Eén van de opvarenden heeft al 4 dagen koorts. Aanvankelijk lijkt het na wat paracetamol en bedrust beter te gaan, maar nu is de koorts weer op komen zetten en daarbij klaagt de zeeman over pijn in zijn hoofd en nek. Aan boord is men bang voor nekkramp. Zo’n aandoening is een ramp voor de patiënt maar ook voor de rest van de bemanning aan boord. Op een platform werken en wonen tientallen mensen vlak bij elkaar en het risico van besmetting van anderen is niet denkbeeldig.

Ik verwacht, dat de medic zal vragen of ik aan boord kom. Eigenlijk zit ik daar niet zo om te springen. Het is altijd een hele klim met de dokterstassen bij me. Soms is er aan de buitenkant een liftschacht gemonteerd, waarin een lift piepend en kreunend naar boven wordt gehesen. Dan heb je geluk gehad. Maar ik herinner me dit platform nog van vele jaren geleden, toen ik er ’s nachts een bezoek moest afleggen voor een zieke. Er stond niemand bij de loopplank om mij op te vangen Het gevolg was, dat ik, half slaperig, verdwaald ben in een van de reusachtige poten van het gevaarte, zodat ik, in plaats van in het dekhuis, uitkwam op de bodem van het kanaal waar het platform toen voor anker lag.

Aan de andere kant is het vandaag, voor een winterdag, prachtig weer. Een strak blauwe lucht maakt het mogelijk om ,vanaf het dek van het platform, mooie foto’s te schieten van de werf en de verre omgeving. En, een paar mooie foto’s kan ik altijd gebruiken bij één van mijn lezingen.

De medic beslist al voor me: “ U hoeft niet aan boord te komen ,hoor. De patiënt moet toch van boord af als er verder onderzoek nodig is. Ik geef wel een briefje met de nodige informatie en voor de zekerheid komt er een voorman mee om te helpen en zo nodig te vertalen.

Over een uurtje kan hij bij u zijn.”

Na een uur stopt er een taxi voor de praktijk en er stapt een dikingepakte man uit, ondersteund door een begeleider. De verwarming in de spreek en onderzoekkamers staat altijd extra hoog omdat het merendeel van onze patiënten uit het Verre Oosten komt en wel wat warmte kan gebruiken in de Nederlandse winter. Als de zieke uitgepakt is, zie ik een Aziaat die rilt van de kou. Naar zijn zeggen, en de begeleider beaamt dit, is hij eigenlijk nooit ziek geweest.

De begeleider en hijzelf komen beiden van Maleisisch Borneo. Zijn voorman woont in de stad Kuching en hij in een dorpje daar niet ver vanaf. Voordat hij naar Nederland ging, heeft hij nog een tocht gemaakt door de jungle om met een groepje vrienden te jagen.

Nu doet alles pijn en hij voelt zich erg ziek.

Bij het onderzoek vind ik niet veel bijzonders behalve een temperatuur die opgelopen is tot ruim 39.5 graden.

Maar, dan blijkt het voordeel van een tropenverleden en het maken van vele reizen in de tropen. We hebben zelf een tocht door de jungle gemaakt in Borneo, enkele jaren terug.

De patiënt kon eigenlijk niets anders hebben dan malaria, opgelopen tijdens zijn jungletocht een aantal weken geleden.

Wij, artsen zijn soms rare wezens. We zijn erg begaan met onze patiënten, maar we zijn ook enthousiast als we iets ontdekken wat niet elke dag in onze praktijk te zien is. Door de verbeterde gezondheidszorg elders komen we de waslijst van tropische aandoeningen, waar we vroeger regelmatig mee te maken hadden, niet meer tegen.

Ik vertel de zeeman, dat het meer dan 80% zeker is dat hij malaria heeft. Om zeker te zijn van ons vermoeden wordt hij doorverwezen naar het Havenziekenhuis om de ziekte definitief vast te stellen en daarna direct de juiste behandeling te starten.

Na een aantal uren belt de dienstdoende assistent-arts interne geneeskunde me op. “Nou, u hebt het goed geraden hoor, de patiënt heeft echt malaria. We zullen hem een aantal dagen opnemen.”

“Geraden????”. Ik onthoud me van verder commentaar en bedank haar hartelijk voor de snelle berichtgeving. Op mij rust de plezierige taak om de medic te bellen en de diagnose door te geven. Een plezierige taak, want de behandeling van de zieke zeeman zal niet moeilijk zijn in het Havenziekenhuis en de mededeling dat het “maar” malaria is, zal veel rust geven op het platform. De medic is inderdaad erg opgelucht, dat de zieke niet aan nekkramp lijdt. Ruiterlijk bekent hij helemaal niet aan malaria gedacht te hebben. “Ik dacht dat het een griep of zo was met later complicaties”.

Als havenarts ben je blij, dat je wel de mogelijkheid van malaria overwogen hebt. Aan boord van een platform werkt een medic met grote ervaring, die in zijn eentje medische klussen op moet lossen, waar ik niet graag voor zou komen te staan. Maar, een havenarts is een arts die er specifiek op gericht is rekening te houden met tropische rariteiten.

De medic en ik spreken af één van de komende weken een bezoekje af te leggen aan boord van het platform. Alleen de fototas mag mee, want misschien wordt het weer een mooie winterdag en wie weet wat voor een wereldopname ik dan kan maken!

NB. Over “mijn” patiënt is later een artikel verschenen in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. Hij leed aan een bijzondere vorm van malaria,” Malaria Knowlesie”. De ziekte komt bij apen voor maar blijkt soms via muggen op mensen overgebracht te kunnen worden. Het is een zeer zeldzame vorm van malaria die in ons land nooit eerder gezien is.



Artikel links

Geplaatst op 12 juli 2012 19:19 en 515 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  meer smilies
_
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.